Blog

NEWFOTOGRAFIE-20181127-043

Ook ik ben anders

Ik schrijf niet meer zo vaak. Terwijl ik eerder pagina’s vol kon schrijven. Een verhaaltje over wat ik mee maak bij het runnen van Dyona, iets persoonlijks of een uitleg over iets wat me heeft geraakt. Over spirituele routine, edelstenen of magie. Tijd om het weer op te pakken.

Dus daar zit ik dan. Muziekje aan, glaasje water en het papier blijft leeg. Het komt er niet uit. De woorden rollen door mijn hoofd, maar het komt er niet uit. Dus ik leg alles maar weer weg.

Dit gaat al weken zo. Hoe graag ik ook weer wil schrijven, het papier blijft leeg. Schrijven is altijd mijn ding geweest, het tastbaar maken van emoties en verbeelding vind ik heerlijk. Het overbrengen van kennis en het inspireren van anderen is echt mijn ding. Het zorgt ervoor dat ik voor mijzelf zorg. Het is een moment van rust, stilstaan en verwerken. Overgeven aan de inspiratie – I love it.! Toch bleef het papier leeg. Ik appte met mijn business coach en zij zette mij- zoals gewoonlijk – weer flink aan het denken. Zo schrijft ze “Jij doet er toe. Jij bent meer dan goed genoeg  iedereen mag iets van je vinden – sterker nog iedereen ZAL iets van je vinden – dat doet niets af aan wie jij bent.” Zucht, point made.

Ik vertelde haar dat ik bij de psych loop om gebeurtenissen uit het verleden te verwerken. Niet van vorig jaar, maar van mij als meisje van 10 enzovoort. Ik heb geen rot jeugd gehad hoor, maar anders dan de anderen was ik altijd. Soms een buitenbeetje, soms gepest, soms getemperd. Ik danste door de klas, werd gek gevonden. Stond te zingen terwijl ik met de poppen speelde, moest leren om stil te spelen. Liep ineens met een gek kapsel, werd uitgelachen.

Een meisje dat anders is die vaak meer wist dan er gezegd werd. Ik haalde de mensen die logen of onwaarheden spraken er zo tussenuit. Vaak leverde dit mij ruzie op omdat ik ertegenin ging, mij hoefde je niet voor de gek te houden. Ook al bij ouderen, ik heb vroeg geleerd wat narcisten zijn en wat bedriegers zijn. Slecht van vertrouwen werd ik ervan, iets wat me nog steeds in de weg kan zitten. Al met al voelde ik mij soms buitengesloten van de wereld en begreep ik de wereld ook vaak niet.

Nu, bijna 30 blijkt de wereld niet anders te zijn dan toen ik 15 was. Nog steeds zijn er mensen die liegen, onwaarheden verspreiden. Nog steeds word ik gek aangekeken als ik vertel over dat ik hoor dat je overleden zus verteld dat je meer mag lachen. Mensen vinden het gek dat ik met een edelstenenwebwinkel mijn geld verdien of vinden het gek omdát ik er juist geld mee verdien.

Mensen zullen altijd wel wat van je vinden, maar wat vind ik dan van mijzelf?

Naast me liggen roze amethisten en fluorieten. De roze amethist staat voor kracht in zachtheid en fluoriet geeft je dat extra zetje om faalangst de baas te zijn. Ik voel ze, ervaar ze en omarm ze. Wat ik van mijzelf vind veranderd van dag tot dag, maar vandaag voel ik me zoals de roze amethist en fluoriet willen dat ik ben. Geen faalangst, kwetsbaar, zacht en krachtig. Het maakt niet uit wat anderen van mij vinden. Ik vind mezelf genoeg. Ik ben genoeg.

Jij bent genoeg. En voor alle dochters, zonen die het moeilijk vinden. Voor wie opgroeien niet zo vanzelf sprekend is. Het komt goed. Jij mag jouw ‘anders zijn’ vieren en groots worden in wie je bent. Blijf jezelf, jouw unieke zelf. Het leven is prachtig, omarm het en leef het. Uiteindelijk vind je de weg naar jezelf mogen zijn en zelfs als je het eenmaal weet is het nog wel eens moeilijk. Maar blijf altijd wie je bent. Dat is het mooiste wat er is.

En zo kwamen de woorden weer op het papier. Eindelijk. Welkom terug, inspiratie. Ik heb je gemist.

Deel dit verhaal: